Eindelijk thuis; Gera den Dikken
Enkele weken geleden is Ds. Gera den Dikken, predikant in de Oase neergestreken aan de Splitting op nr. 25. Gemeenteleden hebben de pastorie grondig onderhanden genomen, zodat mevr. Den Dikken zich hier thuis kan voelen.

Om haar beter te leren kennen bezoeken we haar voor een vraaggesprek. Waar komt ze vandaan? Antwoord: “Uit Stitswerd”. Wat zegt u? Kunt u dat spellen?

Op een melkveebedrijf tussen Warffum en Bedum is Gera den Dikken in 1973 geboren in een gereformeerd gezin. Na de Havo bezoekt zij de Hogere Agrarische School (Van Hall Instituut) waar zij – geheel in de sfeer van thuis – zich nader verdiept in de veehouderij. In Groningen wordt zij lid van de christelijke studentenvereniging Navigators. Daarmee tekent zich een begin af van een rode draad die tot op vandaag door haar leven loopt. Telkens weer zijn het de echte levensvragen die haar bezighouden: Wie ben ik? Wat wil God van mij? Hoe moet ik mijn leven inrichten?

Tijdens haar opleiding loopt ze stage in Albanië op het gebied van ontwikkelingswerk. Hierna verhuist ze naar Wageningen waar ze Tropische Veehouderij gaat studeren.
Na een tijd van bezinning besluit ze naar Engeland te verhuizen en haar leven een nieuwe draai te geven. Vlak bij Londen is het All Nations Christian College gevestigd. Het is een 2-jarige Bijbelschool, tevens een open universiteit, gericht op zendingswerk. Mensen uit allerlei landen en culturen treffen elkaar hier. Voor haar stage gaat Gera den Dikken opnieuw terug naar Albanië waar ze onder andere bijbellessen aan tieners gaat geven. Ligt hier haar bestemming?
Tijdens een avondmaalsviering wordt ze getroffen door een woord uit Hand.1:8, “Gij zult mijn getuigen zijn te Jeruzalem en in geheel Judea en tot het uiterste der aarde”. Eerst komt Jeruzalem, je eigen omgeving en daarna komt de wereld in het vizier. Dat is voor haar de boodschap.

Gera gaat terug naar Wageningen. Ze zoekt werk en komt in dienst van IFES (International Fellowship of Evangelical Students), een wereldwijde christelijke studentenorganisatie. Als studentenwerker ontmoet ze studenten vanuit de hele wereld – en dat in haar eigen land! Na 5 jaar gaat zij vervolgens naar Utrecht om Godsdienstwetenschappen te studeren en zich daarnaast te bekwamen in Grieks en Hebreeuws. Het wordt steeds duidelijker waar haar bestemming ligt. Ze gaat de Master-opleiding voor Gemeentepredikant volgen.

En nu is ds. Gera den Dikken als predikant in Drachten komen wonen. Eindelijk thuis?
Op de vraag welke boeken voor haar erg belangrijk zijn geweest noemt ze “The Mission of God” (Bij ons verschenen onder de titel “Bijbelse missie”), geschreven door één van haar Engelse leermeesters, Christopher Wright.
Daarnaast noemt ze als auteur Henri Nouwen, katholiek priester en hoogleraar, die een boek schreef onder de titel “Eindelijk thuis”. Hierin beschrijft Nouwen het schilderij van Rembrandt “Terugkeer van de verloren zoon”. Voor hem is dit schilderij de uitbeelding van een plaats waar je liefde, vergeving en genezing kunt ontvangen, een plaats om te zeggen ”Eindelijk thuis!”
Na een bemoedigend gesprek nemen we afscheid van een predikant van wie we zeker kunnen zijn dat zij  haar levenservaringen zal willen delen met mensen die zij in het pastoraat op haar weg vindt.

Wij hopen dat Ds. Gera den Dikken zich in Drachten thuis mag voelen en dat er zegen rust op haar werk.

Henk Meijer

Kennismaken met ds. Hans de Jong, een niet-alledaagse predikant
Nadat ik ds. De Jong had bezocht aan de Tweegebroeders nr.13, moest ik onwillekeurig denken aan “Het Grote Gebeuren”, een verhaal van Belcampo uit de vorige eeuw dat zich afspeelt in Rijssen waar ds. De Jong vandaan komt.

Belcampo had enige jaren in Rijssen gewoond waar dit bizarre verhaal zich afspeelt. Niet dat ds. De Jong een bizarre predikant is, maar hij is wel een dominee met een eigen mening en een eigen stijl.
Dat bleek al spoedig in ons gesprek dat plaats vond in zijn woning die alle kenmerken vertoonde van een periode van overgang: hier een doos met “De korte verklaring der Heilige Schrift”, daar een pot verf met een kwast, dat alles in een bijna lege ruimte met een antiek tafeltje. De echte verhuizing, het grote gebeuren, zal pas op 21 juli plaatsvinden.

Eerst enkele personalia: Hans de Jong werd in 1965 in Harkema geboren in een Hervormd-confessioneel gezin. Hij heeft een oudere broer en een tweelingzus. Na de lagere school behaalde hij in Buitenpost zijn Vwo-diploma. Dat daarna ds. De Jong voor de studie theologie kiest, is achteraf best te begrijpen. Als 15-jarige organiseerde hij al enkele jeugddiensten. Als lid van de plaatselijke voetbalclub moest hij twee keer per week trainen, maar één keer viel samen met het catechisatie uur. Hans liet de tweede training schieten.

Hij gaat theologie studeren in Kampen en niet in Groningen. Dat had voor een hervormde jongen misschien meer voor de hand gelegen. Groningen lijkt hem te grootschalig, Kampen is minder massaal.
Natuurlijk moet hij eerst de oude talen Grieks, Latijn en Hebreeuws onder de knie krijgen. Daarna volgt de echte studie theologie.
Ds. De Jong vertelt met passie over de hoogleraren van wie hij onderricht heeft gehad: Okke Jager, Gerard Rothuizen en Klaas Runia, grote namen die bij de oudere lezers zeker bekend zijn.
Ds. De Jong is getrouwd en heeft twee zonen( 21 en 18 jaar) en een dochter van 14.

De eigen mening en de eigen stijl komen naar voren als we het onderwerp “Preken” aansnijden. Ds. De Jong draagt geen toga. Dat is een bewuste keuze. Het zou voor hem een afstand scheppen tussen hem en de gemeente terwijl hij juist graag wil dat er in een kerkdienst een ontmoeting plaatsvindt, tussen hem en de mensen en daarin vooral de ontmoeting met God.
Daarom ook preekt hij “uit het hoofd”. Deze opmerking kan misverstanden oproepen. Natuurlijk bereidt hij de preek voor. Als hij een tekst gevonden heeft, besteedt hij een groot deel van een paar dagdelen aan Bijbelstudie en bespreekt het bestudeerde soms in het pastoraat en catechese.
Op zaterdagmorgen moet alle voorbereiding als resultaat opleveren dat al pratende de preek ontstaat, waarbij hij de belangrijkste stappen in een bepaald schema noteert. Daarna is het richting de kerkdienst zaak om scherp te blijven en geregeld de preek te oefenen.
Zou hij deze methode van Okke Jager hebben geleerd die zei: “De dominee moet niet met zijn hoofd in de preek zitten, maar de preek moet in zijn hoofd zitten”?

Hij volgt geen vast jaarrooster. Wel houdt hij natuurlijk rekening met het kerkelijk jaar, het rooster van de kindernevendienst en met gebeurtenissen die passeren. Hij maakt twee belangrijke opmerkingen: “Preken is zoeken naar een landingsplaats voor het WOORD”
En: “Er wordt wat ingestopt”. Met dat laatste bedoelt hij dat de Heilige Geest, als het goed is, in de preek aanwezig is.

Een eigen stijl en een eigen mening: Ds. De Jong is tien jaar scheidsrechter geweest bij de K.N.V.B., is nu nog grensrechter bij het team van zijn dochter, rijdt motor, is graag sportief bezig met fietsen of wandelen, ziet klussen in en om huis en tuinieren steeds meer als ontspanning.

Op de vraag hoe hij de toekomst van de kerk ziet, zegt hij: Het is niet onze kerk, het is de kerk van Jezus Christus. Zij zal niet verdwijnen. Omzien naar elkaar, samenkomen voor de lofzang zullen blijven, maar de kerk moet binnenstebuiten. Hij droomt van een kerk met gevarieerde diensten. De kerk moet zich op andere plaatsen manifesteren met jongerenmeetings, zomerdiensten in tenten, een dienst bij de plaatselijke voetbalclub, ontbijten met ondernemers die in de buurt zijn.

Het kerkgebouw zou veel multifunctioneler moeten zijn, een ontmoetingscentrum waar heel de dag door mensen aanwezig zijn om anderen van dienst te zijn; een kapster die een ruimte huurt, een restaurant waar voor weinig geld een warme maaltijd gegeten kan worden, waar ouderen elkaar kunnen ontmoeten, een plek waar jongeren zich welkom voelen, een gastouderbureau waar kinderen opgevangen worden en in diezelfde ruimte is zondags de kinderoppas, met in de avond kerkelijke activiteiten als bijbelstudiegroepen, catechisaties, gebedsgroepen etc.

Voorlopig zal ds. De Jong zijn werkzaamheden in en rondom de Oase vinden.

Het zal nog niet het “Grote Gebeuren” zijn waarvan hij droomt.

Wij van Geandewei hopen dat hij en de leden van zijn gezin zich hier thuis mogen voelen en dat Gods zegen hen zal vergezellen.

Henk Meijer

Kerkelijk werker Grote Kerk, Vorming en Verdieping en redactie Geandewei.
Veel pannetjes op het vuur
Als opvolgster van Aukje de Bildt heeft de AK per 1 mei mevr. Aafke Stegeman – van Dijk benoemd. Zij zal het werk van Aukje voortzetten. Om haar aan u voor te stellen zoeken we een gelegenheid nader met haar kennis te maken.
Op 18 mei om 9.30 uur treffen we elkaar in de Grote Kerk. Gelukkig weet Aafke inmiddels hoe ze het voor haar nieuwe koffiezetapparaat moet bedienen.
Aafke van Dijk werd in 1985 in Leens (Gr) geboren in een Vrijgemaakt Gereformeerd gezin. Het sprak daarom vanzelf dat ze naar het Gomarus College in de stad Groningen ging voor haar middelbaar onderwijs.
Daarna studeerde zij theologie aan de Hbo-opleiding in Zwolle. Ze ontmoette haar man, die eveneens dezelfde kerkelijke achtergrond had. Na enige tijd besloten ze samen een wat andere koers te varen en stapten over naar de PKN.
Haar man pakte de studie theologie weer op en is nu predikant in de PKN-gemeente van Leeuwarden.

Aafke heeft als jeugdwerker in Havelte gewerkt. Het JOP (jongeren organisatie PKN) had en heeft haar belangstelling en werken met jonge mensen ligt haar wel.
Vanaf 1 mei is ze nu in Drachten aan het werk en wel voor 16 uur. Tien uren zijn beschikbaar voor werkzaamheden in de Grote Kerk.( organiseren, contact onderhouden met vrijwilligers, activiteiten aansturen en ontwikkelen). Zes uren zijn bestemd voor Geandewei en voor Vorming en Toerusting.
Op maandag- en donderdagochtend en op woensdag de hele dag kan men met Aafke Stegeman afspraken maken, nog afgezien van de avonden waarop vergaderd wordt.

Aafke is een vrouw die zichzelf kenschetst als een divergerend type. Ze zet, vertelt ze, het liefst meerdere pannetjes op het vuur: ze heeft een man, drie kinderen (van 3 en 6 jaar en een baby van 7 maanden). Daarnaast is er haar baan in Drachten. In haar vrije tijd pakt ze graag de racefiets. Bovendien is zij “Doula”, hetgeen letterlijk betekent “dienende vrouw”. Deze term houdt in dat zij zwangerschaps- en bevallingscoach is.
Met zoveel pannen op het vuur is het gevaar van overkoken niet denkbeeldig.
Dat beseft Aafke Stegeman zelf terdege. Er zijn tijden nodig om rust te nemen.
De grazige weiden van psalm 23 en de intieme woorden van psalm 63:

Mijn God ,Gij zijt mijn toeverlaat
Naar U, Heer, strekt zich mijn verlangen.
Mijn hart wil niets dan U ontvangen,
Die leven zijt en leven laat, 
zijn een steun om het evenwicht te bewaren.

Wij van Geandewei hopen dat Aafke Stegeman met vreugde en zegen in ons midden mag zijn en dat de inhoud van haar pannen hun smaak mogen behouden.
Henk Meijer

Komen en Gaan in de Grote Kerk
Enkele maanden geleden heeft dhr. Cor Zijlstra afscheid genomen als kerkmeester van de Grote kerk. Nu de restauratie afgerond was, kon hij met een gerust hart zijn taak overdragen. Dhr. Zijlstra is opgeleid als bouwkundige en als zodanig was hij de juiste man om de restauratie te begeleiden.

Hij blijft nog wel betrokken bij het Hillebrand-orgel, want Cor Zijlstra is niet alleen een man van bouwtekeningen en materialenkennis, hij heeft ook twee rechterhanden waarmee hij alle orgels van de PKN-kerken in Drachten stemt en, als het nodig is, er kleine reparaties aan verricht. En, niet te vergeten, Cor is nog steeds organist.

Dhr. Klaas van Marrum, geboren in 1948, is de opvolger geworden als kerkmeester van de Grote Kerk. Als we Klaas vragen wat die functie inhoudt, geeft hij een korte omschrijving. Je moet je ogen goed de kost geven. Alle installaties moeten op tijd worden gecontroleerd. Hierbij moet je denken aan verwarming, verlichting en geluidsapparatuur. Soms moet er klein onderhoud plaatsvinden. Ook het dagelijks financieel beheer behoort tot de taak van de kerkmeester.

Als oud-koster( van de Arke) is dhr. Van Marrum geen vreemde in kerkelijk Jeruzalem. De Grote kerk is voor hem bekend terrein. Hij is hier evenals dhr. Renkema vaste organist. Verder is hij lid van twee commissies: de Commissie Cultuur, die o.a. koorconcerten organiseert en de Commissie Orgelconcerten. Zijn aanstelling als kerkmeester past dus uitstekend in het geheel.

De Algemene kerkenraad heeft besloten dat dhr. Klaas van Marrum praktisch zal worden bijgestaan door mevr. Alie Hemrica. Zij is per 1 november begonnen  als koster in de Grote Kerk. Alie is een nieuw gezicht op deze plaats .Als we haar bezoeken om kennis met haar te maken vragen we haar direct om een foto in te sturen, opdat de bezoekers van de kerk weten met wie ze te doen hebben.
Alie Veenstra werd in 1965 in Drachten geboren, in een gereformeerd gezin. In 1991 trouwde ze met Ytzen Hemrica. Samen kregen ze twee dochters, nu 24 en 22 jaar. Het gezin woont aan de Bûtewacht op nummer 61.
Alie is een sportieve vrouw die van wandelen, fietsen en fitness houdt. Omdat ze van de buitenlucht geniet, kun je haar ’s zomers vaak in haar tuin aantreffen.
Naast deze bezigheden bezoekt ze mensen die wel wat aandacht en steun kunnen gebruiken. Als die echt hulp nodig hebben ,springt ze bij. Alie is zeer flexibel in deze zaken.
Voor haar is de Grote Kerk betrekkelijk nieuw. De Menorah is bekender terrein.
Voor haar taak als koster krijgt ze 7 uur per week. In die tijd moet ze de agenda beheren, evenals de sleutel. Bovendien regelt ze de verhuur van de zalen.
Op zondag zul je haar sporadisch aantreffen in de Grote kerk, want dan zijn er vrijwilligers actief. Bij trouwerijen en begrafenissen ligt dat anders. Ook met het inloophuis heeft ze geen bemoeienis. In 7 uren kun je niet zoveel werk verzetten. Gelukkig kan ze van de moderne techniek gebruik maken. Vanuit haar huis regelt ze de verwarming. Zittend op haar stoel controleert ze of de kerk de juiste temperatuur heeft.

Alie Hemrica en Klaas van Marrum beginnen beiden aan een nieuwe klus. Wij van Geandewei gaan er vanuit dat de bezoekers van de Grote Kerk er weinig van zullen merken. Als dat zo is, hebben ze hun taak waarschijnlijk op de juiste manier vervuld.

Voor beiden hopen wij dat ze een goede tijd tegemoet gaan in hun nieuwe functie.
Henk Meijer

Aukje de Bildt neemt afscheid in een bijzondere dienst in de Grote Kerk.
Wat was het een bijzondere dag gisteren, zondag 19 maart. De Grote Kerk zat vol met gemeenteleden, vrijwilligers, vrienden en familie van mij (ze waren er allemaal!).

Ds. Piet Brongers, voorganger in de Baptistengemeente Elim en net als de Grote Kerk, betrokken bij het Centrumkerkenoverleg, ging voor in de dienst. De christelijke muziekvereniging Concordia begeleidde de liederen en Klaas van Marrum bespeelde het orgel. Daarnaast was er, als verrassing, een ad-hoc zanggroep samengesteld uit alle groepen die in de Grote Kerk vrijwilligerswerk doen. Zij zongen een aantal Taizéliederen.

Door al deze medewerkers werd het een prachtige dienst met prachtige liederen enTies Zweers overhandigt bloemen goede woorden. Na de dienst spraken Ties Zweers, voorzitter van de Algemene Kerkenraad en Cees Boutsma, voorzitter van de Stuurgroep van de Grote Kerk. De kerkelijk werkers en predikanten van Drachten zongen een vrolijk lied.

Ik heb geprobeerd al deze mensen na afloop te bedanken. En zoals dat gaat: je vergeet altijd iemand. Zo verging mij dat ook. Daarom hierbij: Dank je wel, Piet, dat je samen met mij deze afscheidsdienst wilde verzorgen. We hebben een goede samenwerking in het Centrum Kerken Overleg, maar zoals jij ook schreef: Het is meer. Onze theologische visie en onze manier van werken komen aardig overeen. Daarom was voor mij de keus niet moeilijk om jou te vragen deze afscheidsdienst te willen verzorgen. Dank je wel voor je goede woorden.

Ik moet ook nóg een bedankje hier schrijven. Want het ‘cadeau’ dat ik aan mocht geven was een gift voor Diya Dhara, een particuliere organisatie in Sri Lanka, opgezet door Jan en Atie Praagman. Op het ogenblik is er € 1125,- binnen. Een fantastisch bedrag! Wat zullen ze daar in Sri Lanka weer veel kinderen kunnen helpen met scholing, met het opstarten van een baan, met een huis en kleding. Namens Jan en Atie Praagman: Alle gevers heel, heel hartelijk dank.

En dan is nu voor mij de tijd van ‘niet meer werken’ gekomen. Zolang er nog geen afscheid was geweest ging alles nog gewoon door. Nu is dat anders.

Aanstaande vrijdag ga ik voor een paar weken met vakantie. Om de tijd van werken naar niet werken symbolisch te overbruggen. Ik zal waarschijnlijk ook letterlijk een aantal bruggen oversteken met mijn reis naar Duitsland en misschien daar achteraan naar Italië. En elke keer zal ik aan toen denken. En aan gisteren. En aan nu. En aan wat hierna komt.

Toen ik de afgelopen weken mijn mappen doorlas van het afscheid uit De Oasewijk, kwam ik een prachtig gedicht tegen. Rutger Kopland schreef het:

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen,
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en
niet terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

Met een hartelijke groet,
Aukje de Bildt.

Aukje de Bildt neemt afscheid van de AK
In november 2016 nam Aukje de Bildt afscheid van de Algemene Kerkenraad in haar rol van kerkelijk werker, tevens adviserend lid van de Algemene Kerkenraad. Nu heeft ze te kennen gegeven ook als kerkelijk werker te stoppen.

We kennen de grote betrokkenheid van Aukje. Ze had een heel divers en breed takenpakket. De laatste jaren was ze vooral actief in het seniorenpastoraat, redactie Geandewei en als (pro)motor voor de Grote Kerk en Vorming en Verdieping Protestantse Gemeente Drachtenbreed.

Duidelijk was dat het de laatste tijd niet goed ging met haar haar gezondheid. Noodgedwongen werd ze onderworpen aan een aantal medische ingrepen. Intussen is Aukje gelukkig weer zover hersteld dat ze haar werkzaamheden als kerkelijk werker weer kan oppakken. Dat doet ze nog tot 1 april 2017. Alles overwegende kwam Aukje voor zichzelf tot deze beslissing. Onder de berichten van de Grote Kerk leest u daarover meer in Geandewei. Op zondag 19 maart neemt ze echt afscheid in een dienst in de Grote Kerk. Op woensdag 26 april is het afscheid in de Serviceflat gepland.

Aukje, dank voor jouw grote inzet voor onze Protestantse Gemeente gedurende een reeks van jaren en voor de passie waarmee je je werk deed en anderen inspireerde. We hopen dat je betrokken blijft bij onze gemeente. We wensen jou voor de toekomst het allerbeste en bovenal Gods zegen.

Namens de Protestantse Gemeente  te Drachten,
Ties Zweers

Twee Drachtster Blauwvingers, december 2015

Toen de Zwollenaren hun kerkklokken aan Kampen hadden verkocht, werden ze betaald met zakken vol vierduiten- stukken. Uren moesten ze tellen tot hun vingers er blauw van zagen. Zo kan het gaan. Toen ik dan ook op bezoek was bij de dames Gré de Haan en Corrie van Kammen keek ik tersluiks naar hun handen, maar gelukkig zag ik geen blauwe vingers. Zelfs na vijfentwintig jaar stuivers, dubbeltjes en kwartjes tellen waren hun vingers blank gebleven.

Vanaf 1990 namelijk waren de dames De Haan en Van Kammen wekelijks op dinsdagmorgen van 9.00- 11.30 uur te vinden op het Kerkelijk Bureau, aanvankelijk aan de Oosterstraat , waar al het collectegeld van de Hervormde Gemeente binnenkwam, en later achter de Zuiderkerk.
Eerst werd er een scheiding aangebracht tussen de collectebonnen, het papiergeld en de muntstukken en dan begon het tellen. Nee, ze gebruikten geen machine, alles gebeurde handmatig.

Nu Gré en Corrie hun jarenlange vrijwilligerswerk hebben beëindigd, wordt het tijd nader met hen kennis te maken.
Gré de Haan werd in 1928 in Leeuwarden geboren, in een ruimdenkend hervormd gezin. Ze had drie broers en één zus. Omdat ze goed kon leren, ging ze naar de ULO en later naar de Kweekschool ( Mariënburg). Haar eerste onderwijsbaan vond ze in Dronrijp. Andere standplaatsen zoals Assen, Groningen, Arnhem en Sneek volgden. In de laatste plaats werd ze directrice van een BLO-internaat. Ze beëindigde haar pedagogische loopbaan in Drachten aan de school “De Loods” (nu “De Voorde”) in de Drait.

Het woord “verveling” staat niet in het woordenboek van Gré de Haan, want, zegt ze, je hoeft maar om je heen te kijken en je ziet het vrijwilligerswerk liggen. Na haar pensioen heeft ze les gegeven aan Vietnamese vluchtelingen, heeft ze als vrijwilliger gewerkt in Bertilla en….ging ze iedere week naar de Oosterstraat.

Haar hobby’s borduren en lezen heeft Gré grotendeels moeten opgeven aangezien haar gezichtsvermogen sterk is verslechterd. Maar met een loep en een kolossaal beeldscherm kan ze toch goed op de hoogte blijven van wat er in de wereld gebeurt. En met de radio natuurlijk.

Corrie van Kammen(1949) en haar zus Martha kwamen in Oldeboorn ter wereld, in een vrijgemaakt gezin. Na de lagere school ging ze iedere dag op de fiets naar Heerenveen waar ze de ULO bezocht. Op het AMRO-kantoor in Leeuwarden ontmoette ze een aardige jonge man. Johan en Corrie gingen trouwen. Hun huwelijk werd bevestigd door ds. Hollander. Twee jongens, Sjoerd en Lieuwe werden in hun gezin geboren. In 1979 verhuisde het echtpaar Van Kammen naar Drachten.

Ook voor Corrie gold: vrijwilligerswerk is belangrijk. Ze was gastvrouw in het ziekenhuis, medewerkster in het AZC, was diaken én…telde de collectegelden.

Gré de Haan en Corrie van Kammen houden beiden van zingen. Zong Gré in de cantorij van Beetsterzwaag, Corrie was jarenlang lid van de cantorij van de Grote Kerk. Vanaf 1990 kwamen ze elkaar wekelijks tegen. ”Het tellen van de collectegelden was ook een sociaal uitje”, zegt Corrie. ”Gré en ik hebben heel wat afgepraat en niet alleen oppervlakkige zaken passeerden de revue. ”Dat laatste is ongetwijfeld het geval. Als Gré, Corrie en ik nog een tijdje napraten, gaat het gesprek al snel de diepte in.

Het was een groot genoegen om met deze twee zeer betrokken dames -  ook na 25 jaar zonder blauwe vingers - tot een uitwisseling van gedachten te komen.

Henk Meijer

JSN Decor template designed by JoomlaShine.com